Komeleya Nivîskarên Kurd li Swêdê: Em du bira bûn

Em du bira bûn
================================================================================
Enwer Karahan on 18 March, 2009 09:46:00
 
Te dît, biharên me hebûn ku gava rojê çirûskên xwe li pal û newalên
bêbinî biçûrisandaya, reşêşkên baran û tavikê xwe bi ser
sitewirbûyina newqa erdên qelişî de rawejikandaya û movikên
qeşmûşkgirtî ji çaviyên xwe bibeliqiyana, belezîzk û sosin vê re bel
dibûn; kulîlkên bihîv û mişmişan hinarîkên rûyên xwe podre dikirin û
tûyên xemlî û bajarî dibûn tiliyên xanimên şahneşînan; alûce û
biîvtişkan sersimûçikên xwe di nav diranên aziban de didan keritandin ku
avê di devê çilekên çavnexelî de diza…
Te dît, li ser pişta deveyan, di cuher û heqîbên qerejdaxiyan de kereng û
kuvark û çortan bi ser me de dibariyan; li Dêmîra û Erbanê hêkên teze,
qeymaxê mîhan û penêrê parzûnan dibû taştê û firavîna me; ji ber
pozê Tûrcelê teyrekî baz xwe li ser mêrg û warê me vedizeland û di bin
çavan re li me dinêrî ku em di xewê de mane û me haziriya mêvanên ezîz
nekiriye, em ji adet û toreya xwe bidûrketine; ji Çiyayê Maziyê, ji Lêf û
Xursê mêvanên minawer li me xuya bûne û me vê sibehê ew bi dixweşî
neezimandine; tepetepa mişmişên gewrik, xuşeşuşa pelên hewran û
qêreqêra başokeyekî ye… Em nizanin bê xêr e yan elam e. Dengê banga
dêyekê ye ku li me dike hewar, çi ye–ne çi ye, em ê herin dibistanê.
Yaxe û berdilkên me, çente û defterên me ne hazir in… Û ez û birayên
xwe ne û berê me li al û elfabeyekê, rûyên me li tahlî û tirşiyekê; ne
cesaret e û ne jî culhet e ku ji me hilpeke îsyaneke bêhemdî xwe; lê em du
bira ne, bi tevdîr û tifaq in, bi hurmet û rûmet in; diherin destên mezinan
û çavên zarokan… Ji me re weha hatiye gotin, ev marîfet e, adet e, hurmet
e; elhemdulîlah ku em ji ber vê yekê ne bi minet in.
Me di wan biharan de, di wan havîn û payizan de berê xwe ji av û delavên
harbûyî, ji hêlîn û xapên qitik û kewan, ji marîna berx û karxezalan,
ji tuxetux û wîtewîta çêlik û ferûçikan, ji nalîn û mêxweşiya ji ser
kirçika dilê yarê û ji ber pêxîla dayê guheriye, keko…
Me di wê bihara ku zîpik û terezê li zadên me xistibû de, ava himhim û
kidaban bi ser pîvazterk û pîvokên li baxçeyê hewşa me xistibû de;
gulên mehmedî û gulşîlanên penbe ku me bi destên xwe çandibûn û ew wê
gavê hustuxwar bûn, rihan û qurnefîlên di hewşa camiya taxa me de ji
terefê zarokên hustuşikest ve hatibûn qurmiçandin û meleyê mizgeftê xwe
li dê û xwehên wan diceriband de; fesadên li pişta malan di qulika deriyî
re li dûçika kitana bedewekê dinêrî û şabaşçiyekî simbêlboqî di
bêdengiya şevê de halan di fêrizekî de hildida û li meydana miriyan
dîlaneke bêmarîfet digerand de… Û em temaşevanên wê bêmarîfetî û
wê berûvacayiyê bûn, keko.
Me ji ber germa havîna wê deştê, ji lezeta hênkayiya wan çiyayan, ji
mêxwşiya wan zozanan û ji ezîziya wan dostan nekir der, keko… Me berê xwe
guherî, em bûn noka-li-kevirî û li bin mexelên van birek û çiyayên qeşa
û berfgirtî bûn mihacirên pêncpereyî; me ji qerisîna wan zinaran
himbêzeke agirî ji te re vekir ku em germî û sariya salan li hevdu mahr
bikin, em kirîvaniyeke nuh deynin û destên bûkeke çardehsalî, tiliya
xortekî nuhhatî hine bikin, lê bi me re derneket serî, keko…
Û me tavên havînê ji bîra kirin, bîhna kulîlk û endekoyan wenda kirin
û em li ser kulav û şûjdeyên hêviyên xwe mexel hatin, birao…
Û me dît ku payizeke paşîn bi derengî silavek li me kir… Bisk û
guliyên xwe yên mîna liva û hiriyê bi ser me de veçirîn; gezo bi birhn û
bijankên me ve kir benşîtê-mezeloqî, devşoya ava destmêjê li fîncanên
qahweya sibehê gerand û di tara bêjinga gunehan de li dora serên me werbêj
kir.
Û payiz e, keko… Payiz e, birao. Ev mîratmaya payizê, li ziviztan û
havînê, li gul û sorgulên biharê guhdarî nake. Dema pelweşînê ye; dilê
wê bi harmoniya ahenga rêngên dar û berên xwe naşewite. Ew pisîk e,
cewrik e û bêjî ye… Ew mîna werbêja polena biharê ye.
Dil pepûk e, keko… Dilê xwe di destê kesî de nehêle, ew lerzok e, zîz
e, ezîz e...