Enwer Karahan

Em hewil didin li erdekî weha edebiyatê bikin ku mirov li husteke wî rast nayê ku xwîn jê nepijiqe, hestî û pêçiyên fêrizan di çavê mirovî de neçike û bîhna bêbextiyê neyê bêvla mirovî. Em li axake weha çîrokan dinivîsin ku dengê qireqira sîlehan di guhên zarokan de dilîrîne, rimerima lingên îhtiras û siyasetê di ser hemû dengan re ye, bi gotineke dinê, bi hezaran deng ji hev zêde dibin û kîjan deng pirtir derkeve, ew deng, dengê rastteqînê ye; zir-civatek jî di qamet û selawatê de ye.